Η ανάγκη ενημέρωσης!!!

Συνεχίζεται αυτός ο μεγάλος χαμός στην ανώτατη εκπαίδευση και καθημερινά λαμβάνουν χώρα όλο και πιο δυσάρεστα γεγονότα τόσο στους δρόμους όσο και ανάμεσα στους φοιτητές, που όσο βγαίνουν και μιλούν στα κανάλια τόσο εκτίθενται μιας και είναι φανερό ότι δεν γνωρίζουν για το τι ακριβώς παλεύουν.

Πεδίο Αντιπαράθεσης Νο1 – Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Έχω ξαναγράψει ότι το συγκεκριμένο θέμα και ο τρόπος που το χειρίζονται τόσο τα συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών καθώς και μερίδα απλών φοιτητών αλλά και πανεπιστημιακών είναι τουλάχιστον αστείος. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην επιτρέπει ίδρυση ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων καταστρατηγώντας κάθε έννοια δημοκρατίας και δικαιωμάτων του απλού πολίτη. Είτε γίνουν ιδιωτικά ΑΕΙ είτε δεν γίνουν, αυτοί που έχουν την οικονομική δυνατότητα θα μπορέσουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό και μετά να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα και να βρουν δουλειά. Ή μήπως πρέπει να τους εξωστρακίσουμε και αυτούς?

Μερικοί δεν έχουν καταλάβει ότι πλέον η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια μεγάλη χώρα της οποίας οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να ταξιδέψουν, να ζήσουν, να δουλέψουν και να σπουδάσουν όπου αυτοί επιθυμούν. Πριν μερικά χρόνια το έκαναν διστακτικά, πλέον το κάνουν πιο εύκολα και σε 15-20 χρόνια θα είναι μια πραγματικότητα και ένα φαινόμενο που δεν θα μας προξενεί εντύπωση! Τι θα πούμε λοιπόν στον Γερμανό οδοντίατρο, στον Ισπανό αρχιτέκτονα ή στον Γάλλο φαρμακοποιό? Να μην δουλέψουν στην χώρα μας επειδή δεν ήταν φοιτητές στα δικά μας πανεπιστήμια? Ή επειδή δεν ήταν μέλη της ΔΑΠ/ΠΑΣΠ/ΚΝΕ/ΕΑΑΚ?

Το να επικεντρωνόμαστε απλά στην μη ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ είναι φαρισαϊσμός και κοροϊδία από την στιγμή που κάποιος μπορεί να πάει παντού ανά την Ευρώπη να σπουδάσει. Θα ήταν προτιμότερο οι κραυγές αγωνίας να αναλώνονταν στις δικλείδες ασφαλείας που θα πρέπει το κράτος να θεσπίσει για την λειτουργία τέτοιων ιδρυμάτων καθώς επίσης και στα αυστηρά κριτήρια για την ίδρυση τους. Για αυτά κανείς δεν λέει τίποτα, πράγμα που για εμένα προσωπικά προδίδει την μικροψυχία και την μικρόμυαλη πολιτική ορισμένων που κατά την λαϊκή ρήση δεν επιθυμούν να αποκτήσουν οι ίδιοι μια κατσίκα αλλά προτιμούν να ψοφήσει αυτή που έχει ο γείτονας.

Πεδίο Αντιπαράθεσης Νο 2 – Άσυλο

Τα τελευταία 10 με 15 χρόνια γινόμαστε κάθε χρόνο θλιβεροί μάρτυρες του κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση βιασμού των πανεπιστημίων μας, τα οποία αποτελούν τους ναούς της γνώσης. Όμως πέρα από τον συμβολικό τους χαρακτήρα, τα πανεπιστήμια αποτελούν και περιουσιακά στοιχεία του Έλληνα πολίτη. Είναι κτίρια και εγκαταστάσεις τα οποία ο Έλληνας φορολογούμενος έχτισε με πολύ κόπο, ιδρώτα και αίμα πολλές φορές και είναι η μετουσίωση των αγώνων εκατομμυρίων Ελλήνων, ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι των οποίων είτε δεν έστειλε ποτέ παιδιά στο Πανεπιστήμιο είτε δεν είχε καν παιδιά. Είναι λοιπόν αφελές και συνάμα επικίνδυνο να θεωρούν κάποιοι τις εγκαταστάσεις των Πανεπιστημίων είτε ως τσιφλίκι τους είτε ως τους στάβλους των παππούδων τους.

Το χειρότερο δεν είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν μερικοί από τους φοιτητές τις εγκαταστάσεις των σχολών τους. Το πρόβλημα είναι ότι εξαιτίας, του απαράδεκτου για την σημερινή κοινωνία, μέτρου του ασύλου οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις έχουν μετατραπεί σε γιάφκες ορισμένων επικίνδυνων εχθρών της δημοκρατίας οι οποίοι σε μόνιμη βάση λεηλατούν, καταστρέφουν, βεβηλώνουν την περιουσία και τα σύμβολα του Έλληνα. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια του κράτους και των απλών πολιτών, χωρίς κανείς να μπορεί να κάνει τίποτα μιας και υπάρχει το «άσυλο»! Ένα άσυλο το οποίο οι φοιτητές αποδείχθηκαν ανίκανοι να διαφυλάξουν, μιας και ο υφιστάμενος νόμος του 1982 περί ασύλου τους δίνει το δικαίωμα άρσης προκειμένου να γίνουν συλλήψεις έξω-πανεπιστημιακών και εγκάθετων (όπως λένε οι φοιτητές), αλλά ουδέποτε έγινε χρήση της διάταξης αυτής. Αν η άγνοια ήταν που τους έκανε να μην χρησιμοποιήσουν την συγκεκριμένη διάταξη, αυτό είναι θλιβερό……αν όμως γνωρίζουν τι λέει ο νόμος και δεν το πράττουν τότε η κατάσταση δεν είναι απλά θλιβερή αλλά και εξαιρετικά ύποπτη μιας και εύλογα μας βάζει σε σκέψεις για το αν καλύπτουν τελικά κάποιους.

Πεδίο Αντιπαράθεσης Νο 3 – Διαχειριστές/Μάνατζερς

Έχουν επαναστατήσει οι φοιτητές για την εισαγωγή διαχειριστών μέσα στα πανεπιστήμια καθώς και για την δημιουργία ελεγκτικών διαδικασιών μέσα στα διάφορα τμήματα. Εδώ για άλλη μια φορά θα πρέπει να καταλάβουν ορισμένοι ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση και η οποία προκειμένου να διαθέσει χρήματα στα πανεπιστήμια απαιτεί από αυτά να έχουν τις δικλείδες ασφαλείας που θα εγγυηθούν την σωστή χρήση των ερευνητικών κονδυλίων και θα αποτρέψουν την κατασπατάληση χρημάτων. Η εισαγωγή λοιπόν υπευθύνων διαχείρισης στα ΑΕΙ δεν αποτελεί ανακάλυψη των ιθαγενών πολιτικών φωστήρων αλλά μια συμβατική υποχρέωση της χώρας προς την Ένωση, στην οποία ανήκει.

Βεβαία για άλλη μια φορά οι φοιτητές χάνουν το δάσος για χάρη του δέντρου. Κραυγάζουν ενάντια στους διαχειριστές αντί να φωνάζουν για την θέσπιση ενός αυστηρού πλαισίου μέσα στο οποίο θα κινούνται αυτοί μανατζερς καθώς επίσης και για το πώς θα θεσμοθετηθούν κανόνες που θα αποτρέπουν (και θα τιμωρούν αυστηρά) τυχόν φαινόμενα διαπλοκής. Αν και εδώ, θα πρέπει να τονίσω ότι βάση των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (κάτι που όφειλαν να γνωρίζουν οι φοιτητές ως νέοι άνθρωποι που διεκδικούν πράγματα) όλες οι διατάξεις και οι νόμοι οι προερχόμενοι από τις Βρυξέλλες είναι αυστηρά ελεγχόμενοι και κάτω από συνεχή αξιολόγηση από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης, και όλα τα κράτη μέλη δίνουν 1 ή 2 φορές τον χρόνο λογαριασμό στην Ε.Ε. σχετικά με το πώς και με ποιους τρόπους εφαρμόζουν τις κοινοτικές οδηγίες.

Συμπέρασμα

Φαινομενικά και για κάποιον που δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι φοιτητές έχουν δίκιο. Επί της ουσίας όμως έχουν σε πολλά θέματα άδικο και το θλιβερό είναι ότι το άδικο αυτό πηγάζει από την αμάθεια τους σε βασικότατα θέματα που άπτονται του χώρου τους. Και αυτό είναι άσχημο και ανησυχητικό για τους ανθρώπους που σε 5-10-15 χρόνια θα στελεχώνουν το επιστημονικό δυναμικό της χωράς. Αγώνες και βέβαια πρέπει να γίνονται και οι διεκδικήσεις ποτέ δεν πρέπει να σταματήσουν ΑΛΛΑ αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε με αποκλεισμό κτιρίων που ανήκουν στον Έλληνα φορολογούμενο ούτε με καταστολή των εκπαιδευτικών διαδικασιών. Με όλο αυτό το σκηνικό χάους που υπάρχει εδώ και ένα χρόνο στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας οι μόνοι που έχουν κερδίσει είναι όλοι όσοι ασχολούνται με την παρά-οικονομία, οι τράπεζες με τα δάνεια και οι πολυεθνικές.

Ναι στον διάλογο, ναι στην ενημέρωση των φοιτητών γιατί είναι θλιβερό να μην ξέρουν τι του γίνεται, ναι στα ανοικτά πανεπιστήμια, ναι στις διεκδικήσεις, ναι στην πολιτικοποίηση!!!!

Όχι στην μικροψυχία των φοιτητοπατεράδων, όχι στην κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, όχι στην λεηλασία της περιουσίας του λαού, όχι στη κομματικοποίηση!